- Masz big trijo?
- No gdzieś tam musi być. Już poszukam. Jest.
- Dzięki. Lody chyba nie schodzą za dobrze tego lata?
- No przez te deszcze i temperatury max 20 stopni nie chcą za bardzo. Globalne ocieplenie, kurwa mać, dobre sobie.
- Ja ci powiem jak to jest.
- Z globalnym ociepleniem?
- Nie. Ze sprzedażą lodów.
- Dajesz.
- Widzisz. Producent lodów liczy, że lato będzie gorące, to sprzeda dużo. Producent mineralnej liczy, że lato będzie suche. Parasoli, że deszczowe. Producent wódki nie liczy. Musi zapierdalać.
- No jak my wszyscy, hehe. Wszyscy zapierdalamy. Coś jeszcze podać?
- Pół litra oczywiście, hehe.

Już sama obsada, której część wymieniłem wyżej robi wrażenie. Skład wymieniony wyżej gra samych siebie (czyli właściwie nie gra ). Dodam tylko, że obok nich występuje Steve Buscemi  jako kelner. Aby zamknąć temat aktorstwa nadmienię tylko, że wszyscy wypadają wspaniale.

„Kawa i papierosy” to zbiór kilkunastu scenek nakręconych na przestrzeni 17 lat.  Co w nim najważniejsze? Klimat. Czarno-białe zdjęcia. Praktycznie zero akcji – wszystko rozgrywa się „na siedząco” przy stoliku, filiżance kawy i papierosku. To powolne tempo może niektórych zmęczyć, zanudzić, mimo że film trwa tylko półtorej godziny. Bohaterowie rozmawiają w zasadzie o pierdołach: „Muszę iść do dentysty„, „Słyszeliście o bliźniaku Elvisa?„, „Jak działa cewka Tesli?„, „Właśnie odkryłem, że jesteśmy kuzynami” itp. Towarzyszy temu nienachalny, inteligentny dowcip osobowości.  Wielbiciele humoru sytuacyjnego nie będą raczej zadowoleni. Z każdej rozmowy można coś dla siebie wyciągnąć, choć na pierwszy rzut oka nie mają większego sensu, ot takie gadu-gadu. Da się jednak zauważyć, że w większości bohaterowie nie rozumieją się nawzajem. Robią zdziwione miny. Często się obrażają, choć subtelnie i niechcący. Urażeni starają się skryć obrazę i robią dobrą minę do złej gry. Gra półsłówek i podtekstów jest tutaj niesamowita.

To był mój drugi kontakt z filmem Jarmuscha (po świetnym „Ghost Dogu„) i jestem pewien, że obejrzę jeszcze niejeden film tego reżysera. Stawiając na oryginalny klimat (choć kosztem akcji) facet zyskał u mnie dużego plusa. I dlatego…

Ocena: Warto zobaczyć

Curtis w filmie Antona Cobijna to taka życiowa picka. Nie radzi sobie z życiem, z podejmowanymi decyzjami, niby stara się coś zmienić, ale gdy przychodzi co do czego tchórzy, boi się drastycznych rozwiązań. Co z tego, że nie rozwodzi się z Debbie skoro i tak non-stop podróżuje, a w domu jest jakby nieobecny? Nie rozumie, że przez to coraz bardziej krzywdzi najbliższe mu osoby. Romantyczna dusza i młody wiek może i tłumaczą go z pochopnie podejmowanych decyzji („Weźmy ślub”, „Zróbmy sobie dziecko”, „Powieszę się”), ale w moich oczach pozostaje niedołęgą. Jest trochę „piotrusiopanowaty”, jakby myślał, że jego czyny nie pozostawią konsekwencji. Nie mam pojęcia jaki był naprawdę, ale po obejrzeniu tego filmu takie wyciągam wnioski.

Film miał chyba na celu odpowiedzieć na pytanie, dlaczego Curtis targnął się na swoje życie i odpowiedzi tej udziela. Widzimy jego cierpienie, postępującą chorobę, nasilające się konsekwencje błędnych decyzji z przeszłości, nieumiejętność odnalezienia się w tej rzeczywistości, wyobcowanie i niezrozumienie. Duża w tym zasługa niezłej roli Sama Rileya, któremu dotrzymują kroku inni aktorzy. Pod tym względem film stoi na równym, dobrym poziomie, choć spuszczać też nie ma się szczególnie nad czym.

Z pozostałych plusów na pewno zdjęcia. Jeśli nagrywa się czarno-biały film niesamowicie ważne jest operowanie światłem i cieniem, a w „Control” udało się to bardzo dobrze. Muzyka. Sądziłem, że będzie jej więcej. Twórcy ograniczyli się do odegrania kilku największych hitów, z czego fani Joy Division powinni być zadowoleni. Ja do nich się nie zaliczam i film raczej niezbyt zachęcił mnie do poznania się z twórczością legendy post-punku.

Podsumowując film raczej przeciętny. Osoba Curtisa nic dla mnie nie znaczy, ale dobrze, że twórcy filmu nie starali się jej mitologizować, idealizować, nie idąc tym samym na łatwiznę. Historia, którą napisało samo życie, ciekawa, ale jest mnóstwo muzyków o równie, jeśli nie bardziej filmowych życiorysach. Dla fanów Joy Division mus, dla innych ot zwykły film.

Ocena: Można

- Kierowniku zapisze pan piwko jedno.
- Taa… jedno… Czwarte już dzisiaj. Trzy zapisałem…
- … to i czwarte szanowny pan raczy. Prosim.
- Czy ja wyglądam jak Kulczyk z miliardami na koncie? Czy jeżdżę nowym mercedesem?
- Jak Kulczyk nie, ale jak Matka Teresa owszem, zbawco. A polonez to kiedyś był niczym mercedes…
- Ja mam 18 lat, jak mogę wyglądać jak Matka Teresa?
- Oj tam. Zapisze pan najtańsze.
- Idź pan.
- Bez piwa nie pójdę.
- Wstań pan z tych kolan.
- Piwa!
- Bierz pan i idź.
- Dziękował zbawco kochany.
- Żegnam.
- Do jutra.
- Bylebyś dług oddał złamasie.
- Słyszałem!

- Siemano! Co ty tu robisz w piątek wieczorem?
- Marnuję sobie młodość, a ty?
- Rozkręcam zabawę po zaopatrzenie wpadłem. Daj mi dwie zero-siódemki… soplicy… albo poloneza, tak.
- Sześćdziesiąt cztery złote.
- I el-emy niebieskie.
- Osiem dziewięćdziesiąt pięć. Razem siedemdziesiąt dwa osiemdziesiąt pięć.
- Dobra. Może wpadniesz po robocie?
- Zobaczę. Muszę tu gnić na razie do jakieś jedenastej.
- Kurna, gdybym ja miał tyle piwska przy sobie, to nie wiem kurna. Aha. Nie zmarnuj całego życia w tym sklepie.
- A ty całego na imprezach.
- Tja. Nara.
- Lewy bimber w butelce po polonezie sold ałt. Biznes się kręci.

Czwartkowa (23 sierpnia roku pańskiego 2009) nawałnica, która przeszła przez Polskę siejąc niemałe spustoszenie. Godzina ok. 20:30. „Hubert! Zamknij okna i chodź na dół!” Normalna reakcja matki na pierwsze grzmoty i silniejsze podmuchy wiatru. Pozamykałem, ale nie schodzę. Przyzwyczaiłem się do fobii matuli na temat burz. Za oknem kotłuje się coraz bardziej. Drzewa wyginają się pod coraz większymi kątami. Zaczyna lać. Uchylam okno. Grzmoty. Deszcz tłukący o blaszany dach. Świst wiatru. Dźwięki burzy. Kocham. Wyłączają prąd w całej okolicy. Będę się myć po ciemku. W Legnicy wiatr łamie połowę drzew w parku i zrzuca dachówkę z kamienic. Zaciągam się powietrzem wypełniającym się ozonem. Przemożna chęć zaciągnięcia się nikotynowym dymem. Niczym amerykański gangster z lat czterdziestych wciągam na czoło nieistniejący kapelusz, wyciągam wyimaginowany papieros i zapalam zapalniczką zippo. Mój cel to duży koleś w płaszczu, wypatruję. O jest! Kupuje pomarańcze. Tak, tym razem to ja jestem tym złym. W rzeczywistości wystawiam głowę przez okno. Gdzieśtam facet dostaje w głowę bramą, którą właśnie zamykał i traci przytomność. Pioruny walą na około mnie rozświetlając ciemność. Niesamowite ułamki sekund, gdy gdzieś niedaleko pierdolnie z całej siły. A wali prosto w ziemię, drzewa, budynki, a nie, jak to zwykle bywa, rozpływa się po niebie tworząc sieć. Widzę jak piorun uderza w drzewo na cmentarzu, które jednak nie zajmuje się ogniem. Szkoda. Napawam się energią, która spływa na mnie z gromów. Wyzywam bogów na pojedynek. Wszystkich na raz. Uderzam. Grzmocę. Chcę stworzyć pioruny kuliste i powrzucać je do okien domostw. Gromy walą non stop. Nie ma sekundy bez błysku na niebie i dźwięku rozrywającego powietrze. Zerwało dach z przystanku. Podmuchy wiatru łamią kolejne drzewa, niczym niezdara łamie zapałki przy próbie odpalenia. Napawam się całą tą destrukcją za oknem. Za ściągną, w budynku, w którym jestem bezpieczny. W całej Polsce ginie siedem czy osiem osób. ‘Cause I need to watch things die, from a distance…‘ Będę się później dziwił, dlaczego rząd nie postanowił o wprowadzeniu żałoby narodowej. Widocznie zginęli w zbyt dużych odległościach od siebie, że władza ich olała. Otwieram okno na szerokość i wystawiam głowę by być bliżej tego wszystkiego. Błyska coraz dalej. Deszcz ustaje i wiatr coraz słabszy. Półgodzinna nawałnica powoli się kończy. Błyskawice rozświetlają horyzont. Nadszedł koniec przedstawienia. Kurtyna opada.

Z innej beczki. Ostatnio do mojego sklepu Ruch przestał przysyłać Angorę, którą to się ostatnimi czasy zaczytywałem. Powód? Musiałbym kupić od nich specjalną półeczkę na te jebane trzy egzemplarze wyżej wymienianego tygodnika i dwa numery Newseeka, które przysyłają co poniedziałek. Powód? Przychodzą mi do głowy dwa:
1) chcą po prostu zarobić,
2) nie chcą, aby poważne czasopisma leżały obok Pani Domu czy innej Tiny (ale przecież mogę i tak nie leżały, bo dla tych „poważniejszych” było zarezerwowane miejsce na samym szczycie regału).
Jestem w stanie zrozumieć dlaczego dystrybutor Kompanii Piwowarskiej wymaga, aby w lodówce z logo jednym z ich produktów były same ich piwa a nie konkurencji, ale czemu Angora musi leżeć na osobnej półce już nie. I teraz muszę gonić, po nią 16 kilometrów…

Bałtyk w czasie sztormu jest piękny. Mimo bardzo silnego wiatru jest raczej ciepło. Na powierzchni wody piętrzą się coraz większe fale. Bałwany malują na nich przeróżne pejzaże. Spienione co chwila rozbijają się o brzeg.  Słońce jest wysoko na niebie, po którym przesuwają się śnieżnobiałe chmury. Spokojny błękit nieboskłonu kontrastuje ze wzburzoną wodą. Oddycham jodem. Czuje piasek pod stopami. Wiatr porywa go tak, że czuję nie tylko na łydkach, a nawet na twarzy. Jest pięknie. Zamykam oczy. Czuję, że odpoczywam. Wsłuchuję się w głos morza i wiatru. Podnoszę powieki. Obserwuje nieliczne grupy ludzi spacerujące w tym czasie po plaży: dyskotekowy żeluś z blond pięknością prosto z solarium, stereotypowe małżeństwo yuppiech z dzieckiem w wieku przedszkolnym, kilku emerytów przebywających pewnie w pobliskim sanatorium, kilku kumpli i koleżanek z kolonii szkolnych takiej, na której akurat przebywam, jeden śmiałek, który odważył się wejść do wody. Żałuję, że nie jestem tu z piękną dziewczyną, miłością mojego życia lub co byłoby bardziej prawdopodobne, gdyż zakochany nie jestem, całkowicie sam. Znów zamykam oczy i wciągam jod głęboko do płuc. Ech… Otwieram oczy i wpatruję się w sufit. Która to już godzina? 2:46. Idę spać. Wyłączam empetrójkę, na której przed chwilą słuchałem „Lazarus Bird” Burst i utworu „City Cloaked”, którego ending przywołał mi to wspomnienie. Zasypiam.